ขอเวลา ปลดตรวน...ผู้ต้องขังหญิง โชว์ฝีมือออกแบบเสื้อผ้า

     “คน ถูกขังได้แต่กาย แต่ใจไม่ยอมให้ถูกกัก”  คำพูดนี้เป็นจริงเสมอ มิฉะนั้น อาจไม่ได้เห็น “อะไรบางอย่าง”ที่แอบซ่อนอยู่ภายในตัวของ “ผู้ต้องขังหญิง” ดังเช่น แฟชั่นโชว์ชุด”แฟชั่น ฟอร์ ออล : ออล ฟอร์ เดอะ พริซันเนอร์” (Fashion for all : All for the Prisoner) ที่ผู้ต้องขังหญิงออกแบบเอง และเป็นนางแบบร่วมกับนักศึกษาด้วย ในงานมอบประกาศนียบัตรสำเร็จหลักสูตรการสร้างแบบและตัดเย็บ จากมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ซึ่งเริ่มโครงการตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2548 ณ เรือนจำคลองเปรม
งานครั้งนี้เป็นการแสดงผลงานของ “นักเรียนหญิงต้องขัง” โดยมี “อาจารย์บอย “จุฑาวัชร เอี่ยวธนรัตน์ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะศิลปศษสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ เป็นผู้ถ่ายทอดความรู้ให้

     “ตา” หนึ่งในลูกศิษย์แผนกวิชาชีพดีไซเนอร์ของอาจารย์บอย เล่าว่าแฟชั่นโชว์กว่า 40 ชุดครั้งนี้ คือผลงานของลูกศิษย์ทั้ง 25 คน ที่ออกแบบและตัดเย็บด้วยฝีมือตนเองมีโจทย์ว่าให้ประยุกต์ชุดธรรมดาให้กลายเป็นชุดสุดหรู

     ยิ่งใกล้เวลาแสดงผลงานเท่าใด ความตื่นเต้นในแววตาของเหล่า “ดีไซเนอร์” ก็ยิ่งสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน “ตื่นเต้นค่ะ จะได้เห็นชุดที่เราออกแบบเองกับมือ ตัดเย็บเอง  อยู่บนนางแบบสามารถใส่ได้จริงด้วย ภูมิใจที่เราก็สามารถทำในสิ่งที่ตัวเองฝันได้ “ ผู้ต้องขังหญิงคนหนึ่ง บอกพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

      เมื่อพิธีกรของงานกล่าวต้อนรับทุกคนนางแบบเริ่มเดินออกเสียงปรบมือ  และเสียงร้องของ “เจ้าของ” ชุดเริ่มชี้ไม้ชี้มือให้เพื่อนดูชุดเก่งของตัว ซึ่งชุดสวยที่นางแบบและนายแบบสวมใส่อวดครั้งนี้แต่ละชุดได้รับคำชมจากเจ้าหน้าที่และ
ผู้เข้าร่วมงานว่าสวยงามไม่แพ้ดีไซเนอร์มืออาชีพ

     นอกจากชุดสวยที่เหล่าผู้ต้องขังหญิงตั้งใจออกแบบและตัดเย็บอย่างสุดความสามารถแล้ว งานนี้ยังสร้างความสนุกสนานตื่นเต้นด้วยการจัดประกวด “แฟชั่น ดีไซน์ คอนเทสต์ ออน ธีม รีไซเคิล ไทม์” (Fashion Design Contest on Theme Recycle Time) ซึ่งเป็นการประกวดการตกแต่งเสื้อยืดด้วยวัสดุเหลือใช้ ด้วยการให้ผู้เข้าชมทุกคนลงคะแนนเสียงให้กับชุดที่ส่งเข้าประกวด  ผลปรากฏว่าชุดลำลองเสื้อและกระโปรงเข้าชุดสีฟ้า โดย “เฉือน” ที่ได้รับแรงบันดาบใจจากอวนจับปลาคว้ารางวัลไปครอง

     จุฑาวัชรบอกในฐานที่เป็น “อาจารย์” บอกเล่าความรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อว่าการตัดสินใจของเขาที่เข้ามาสอนลูกศิษย์ในทัณฑสถานผู้หญิงกลางนี้ นอกจากจะเป็นการแบ่งปันความรู้ไปสู่ผู้ต้องขังหญิงแล้ว จะทำให้เขาได้เปลี่ยนทัศนคติการมองเห็นคุณค่าของ “คน” ที่กว้างขึ้น      

     “ความสับสนและความขัดแย้งมันเกิดขึ้นในใจตั้งแต่ตอนแรกที่ตัดสินใจ เพราะที่นี่คือคุกนะ คือที่ที่มีแต่คนน่ากลัว แต่พอมาสอนจริงๆ ความคิดเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงนักเรียนเรียกผมว่า อาจารย์มีอะไรก็เล่าให้ฟังหมด ไปทำอะไรมาถึงต้องมาอยู่ที่นี่ เล่าไปก็ให้แนวคิดเกี่ยวกับการดำรงชีวิตไปทำให้ผมรู้ว่า ถ้าเราทุกคนตัดอคติบางอย่างและมองคนทุกคนเป็นเพื่อนมนุษย์ โลกเราก็คงจะมีรอยยิ้มและความหวังมากขึ้นอีกร้อยเท่า”

      แฟชั่นโชว์ครั้งนี้จบลงด้วยคราบน้ำตาแห่งความอบอุ่น และความหวังของ “อนาคต” ดีไซเนอร์ที่ไม่ว่านานเท่าไรกว่าจะได้รับอิสระ เขาก็มีไฟแห่งความหวังว่าจะนำเอาความรู้กลับออกไปใช้เลี้ยงชีพอย่างแน่นอน